Biliyorum…

Yalnızsın biliyorum.
Fakat ne tuhaftır ki bunu biliyor olmam yalnızlığını bölüyor.

değmez

kırmızı pelerinli kent. rio da hayat. riodaki yabancı özgür. bir yalnız insan daha. beyaz peyniri, konuşmayı, insanı özleyen bir insan o da. tıpkı kim? tıpkı biz. en son cümlesinde tam da arkadan tabancanın click sesini duyduğunda BOŞVER demişti özgür. türkçe..BOŞVER DEĞMEZ demişti. o DEĞMEZ de kaldım ben. ne çok DEĞMEZ oldu hayatımızda. mukadderatımıza eşdeğer çoklukta. bu değmez kelimesini kaç dile çevirebilirsin söyler misin? tek başına bir bu kelime ne çok şey anlatır. ne çok…susturur insanı.

bazen an geliyor konuşamamak öyle büyük bir sıkıntı veriyor ki delirecek oluyorum kısmet olmuyor delirmek.

ya da şöyle,

bu hikayedeki ‘la solitaire’i benim ve ardında saklanacak bir love story de yok filan diyor şair, mayakovsky edasıyla,
canlarım, lale & vladimir

Özgürlükler Ülkesi

Yok arkadaş ülkenin çivisi çıkmış. Sabah fırsat bulduğum bir anda çayımı içerken çeşitli haber sitelerine bakınıyorum. İlk önce Ankara Keçiören’deki alkol yasağı konusundaki haber, hemen peşinden Türkiye-Uruguay özel maçındaki reklam panoları yüzünden TRT ve Kanal1 in RTÜK tarafından cezalandırılmak istenmesi. Bu arkadaşlar gelirken demokrasi türküsü çığırmıyorlar mıydı?